DE ARIA

Iedere zanger wordt er mee geconfronteerd: ZENUWEN!! De eerste keer dat je het toneel betreedt, de volle kerk ziet, het koor en orkest achter je... Tegenwoordig zit je als solist vaak aan de zijkant van het toneel, aanwezig, maar toch beschut. In mijn begintijd zat je pontificaal op het randje van het podium, doelwit van vriendelijke blikken vol verwachting. Maar ook gezichten vol opgetrokken wenkbrauwen en voorbarige afkeuring. Knikkende knieën zijn dan nog het minste, evenals een droge mond. Dat overwin je door het opdoen van ervaring. De blijvende (faal)angst echter is slopend. Eeuwige twijfel en stress... Het heeft maar dan een musicus gedwongen een greep in de pot met betablokkers te doen. Anderen zijn bezweken onder de, door henzelf, opgelegde druk en uit het solistenvoetlicht verdwenen. Het korte verhaal 'DE ARIA' laat dát zien wat u niet ziet tijdens een willekeurig concert.

Lees meer...

Ik heb een droom

Ik heb een droom. Een jongentje van tien jaar met lichtbruin, zacht golvend haar en een zijscheiding. Ik sta voor de spiegel, een gekleurde Indische doek om mijn hoofd geknoopt, het lange stuk als een paardenstaart over mijn linkerschouder vallend. Lang haar!

Opgroeien in een Hervormd dorp, begin jaren zeventig, als zoontje van de meester is niet altijd makkelijk. Jongens met lang haar zie je niet. Wanneer de hormonale golven in alle hevigheid toeslaan veranderen de zachte lichtbruine lokken in een donkerbruine massieve krullenkop. Ik kan er helemaal niks mee! Zijscheiding? Voorgoed verleden tijd! Alles naar achteren? Vergeet het maar! De kapper heeft voor dit haar alleen model krul in de aanbieding. De hormonen veranderen echter niet alleen mijn haar, maar ook de hoofdhuid. Irritatie, verstopte talgklieren, wondjes, jeuk en pijn zijn de prijs die ik moet betalen voor iets waar ik niet om heb gevraagd. Ik praat er niet over, geneer me er voor.

Lees meer...

/